نتانیاهو با کدام نیروی سیاسی می خواهد جمهوری اسلامی را سرنگون کند؟
هشت ماه پس از حملۀ فوریۀ ۲۰۲۶، جمهوری اسلامی هنوز بر سر کار است. چه نیروی سیاسی میتواند سقوط حکومت را به گذار سیاسی تبدیل کند؟
ادامۀ مطلبایران-آنالیز پایگاهی مستقل برای تحلیل مسائل ایران، خاورمیانه و حوزۀ فرهنگ و تحولات جهان معاصر است: پلی است میان اندیشه، روزنامهنگاری انتقادی و فهم تحولات سیاسی و فرهنگی.

برتری نظامی آمریکا و اسرائیل میتواند جمهوری اسلامی را تضعیف کند، اما بهتنهایی به نتیجۀ سیاسی پایدار نمیانجامد. تا زمانی که نیرویی مستقل و سازمانیافته در ایران شکل نگیرد، حکومت میتواند حتی پس از تحمل خسارتهای سنگین، بقای خود را پیروزی جلوه دهد.

رییس جمهوری روسیه در ملاقات با مسعود پزشکیان گفته است که حاضر است تمام توان خود را برای پایان دادن به جنگ میان تهران و واشنگتن به کار بگیرد. اما آیا مسکو در پی میانجیگری است یا میخواهد از نیاز جمهوری اسلامی به خروج از جنگ در معاملۀ بزرگتری با آمریکا استفاده کند؟

تا زمانی که واشنگتن نداند با خود این نظام چه میخواهد بکند، هر پیروزی نظامی میتواند فقط مقدمۀ بحران بعدی باشد.

اهرم تنگه هرمز در حال فرسایش است، فشار بر تهران افزایش مییابد و واشنگتن برای مرحله بعد آماده میشود. پس از سوم نوامبر، انتخاب میان توافق و تشدید رویارویی دشوارتر از همیشه به تعویق خواهد افتاد. اما یک متغیر میتواند همه محاسبات را برهم بزند: جامعه ایران.

تهدید محسن رضایی و حملۀ سایبری منتسب به سپاه در فرانسه، از تلاش تهران برای بازداشتن دولتهای اروپایی از همراهی با آمریکا و اسرائیل حکایت دارد.

حمله سایبری به سامانههای برودتی حدود ۷۰۰ مرکز توزیع مواد غذایی در فرانسه، اختلاف تهران و پاریس را وارد مرحله تازهای کرده است. دولت فرانسه در ۹ نوامبر رسماً مسئولیت این عملیات را متوجه جمهوری اسلامی ایران و واحد سایبری «شهید کاوه»، وابسته به سپاه پاسداران، دانست.

مهدی مظفری در این گفتگو اسلامگرایی را با تجربههای تمامیتخواهی در اروپا میسنجد و ناکامی مدرنیته در ایران و جوامع مسلمان را به اقتدار دینی، نبودِ سنت نیرومند نقد و تمرکز قدرت و ثروت پیوند میدهد. پرسش محوری او این است: آیا انقلاب سیاسی، بیپشتوانۀ نقد فکری، میتواند راه آزادی و دموکراسی را بگشاید؟

اگر گفتگوهای واشنگتن و تهران به نتیجه نرسند، دونالد ترامپ با انتخابی تازه روبروست: حمله برای گرفتن امتیاز یا راهبرد تغییر حکومت در ایران.

تهران میگوید نتیجۀ انتخابات اسرائیل برایش فرقی نمیکند. اما پیروزی یا شکست بنیامین نتانیاهو، و پس از آن نتیجۀ انتخابات میاندورهای آمریکا، میتواند بر امکان ازسرگیری جنگ اثر بگذارد.

نتانیاهو از سرنگونی جمهوری اسلامی میگوید؛ اما آیا نیروی سیاسیای هست که بتواند پس از سقوط حکومت، ادارۀ کشور را به دست بگیرد؟

اقتصاد ایران با گسترش فقر، تورم سنگین و فرسایش طبقۀ متوسط روبرو است. جنگ این بحران را تشدید کرده، اما مسئلۀ اصلی تنها اقتصادی نیست. جمهوری اسلامی باید جامعهای را مهار کند که بخش بزرگی از آن نه فقط از عملکرد حکومت، بلکه از نظم سیاسی، فرهنگی و مذهبی حاکم عبور کرده است. بااینحال، ازدسترفتن حقانیت و پایگاه اجتماعی لزوماً به معنای فروپاشی دستگاه قدرت نیست. پرسش اصلی برای اپوزیسیون، فعالان سیاسی و روشنفکران منتقد این است که چگونه میتوان این گسست اجتماعی را از نارضایتی پراکنده به نیروی سیاسی سازمانیافته و بدیلی معتبر برای آیندۀ ایران تبدیل کرد.

بحران اقتصادی و کاهش قدرت خرید به صفوف نیروهای نظامی و امنیتی نیز رسیده است. اعتراضات اجتماعی آینده میتوانند توان مالی و انسجام دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی را محک بزنند.
هشت ماه پس از حملۀ فوریۀ ۲۰۲۶، جمهوری اسلامی هنوز بر سر کار است. چه نیروی سیاسی میتواند سقوط حکومت را به گذار سیاسی تبدیل کند؟
ادامۀ مطلباقتصاد ایران با گسترش فقر، تورم سنگین و فرسایش طبقۀ متوسط روبرو است. جنگ این بحران را تشدید کرده، اما مسئلۀ اصلی تنها اقتصادی نیست.
ادامۀ مطلبرییس جمهوری روسیه در ملاقات با مسعود پزشکیان گفته است که حاضر است تمام توان خود را برای پایان دادن به جنگ میان تهران و واشنگتن به کار بگیرد. اما آیا مسکو در پی میانجیگری است یا میخواهد از نیاز جمهوری اسلامی به خروج از جنگ در معاملۀ بزرگتری با آمریکا استفاده کند؟
ادامۀ مطلبتا زمانی که واشنگتن نداند با خود این نظام چه میخواهد بکند، هر پیروزی نظامی میتواند فقط مقدمۀ بحران بعدی باشد.
ادامۀ مطلبدیدار محمدباقر قالیباف و احمدرضا رادان، دو فرماندۀ سپاهی که یکی ریاست مجلس و دیگری فرماندهی نیروی انتظامی را بر عهده دارد، نگرانی حکومت از ناتوانی احتمالی دستگاه سرکوب در برابر یک شورش تازه را آشکار میکند.
ادامۀ مطلب